W teorii telewizor w pokoju hotelowym może być jednym z najskuteczniejszych narzędzi sprzedaży usług dodatkowych. Systemy TV pozwalają prezentować ofertę restauracji, SPA, pakiety śniadaniowe, atrakcje lokalne czy aktualne promocje. Wszystko na dużym ekranie, do którego gość ma naturalny dostęp zaraz po wejściu do pokoju.

W praktyce jednak większość hoteli wykorzystuje telewizor w sposób nieefektywny. Treści są przypadkowe, nieaktualne, odklejone od realnych potrzeb gości. Zamiast sprzedawać, ekran staje się ignorowany – a potencjał systemu pozostaje niewykorzystany.

Dlaczego goście ignorują ekran i wybierają telefon? Bo ekran często nie odpowiada na ich realne potrzeby, nie pokazuje konkretnych wartości i nie działa jak przewodnik. Gość chce szybko znaleźć informację, najlepiej w formie krótkiej, praktycznej i aktualnej — telefon to umożliwia, telewizor w wielu hotelach nie.

Nowoczesne systemy telewizji hotelowej oferują interaktywne menu dostępne bezpośrednio z poziomu pilota. W teorii ma to uprościć kontakt gościa z hotelem: rezerwacje zabiegów SPA, zamawianie room service, sprawdzanie godzin otwarcia czy zgłaszanie próśb do recepcji.

W praktyce jednak interaktywne menu to jedna z funkcji, które najczęściej zawodzą. Goście nie wiedzą, że istnieje, nie potrafią z niego korzystać, a gdy już próbują – menu często nie działa tak, jak powinno. Efekt: frustracja i powrót do telefonu, a hotel traci korzyści, które obiecywała technologia.

Interaktywne menu ma sens tylko wtedy, gdy jest **intuicyjne, faktycznie obsługiwane przez hotel** i zawiera funkcje, które gość realnie chce wykonać z pokoju. W przeciwnym razie telewizor nie jest narzędziem ułatwiającym obsługę – a jedynie frustrującym dodatkiem.

Pre-rolle hotelowe – czyli krótkie reklamy wyświetlane przed uruchomieniem tradycyjnego kanału TV – to jedna z najczęściej stosowanych form sprzedaży w systemach telewizji hotelowej. Koncepcja wydaje się prosta: zanim gość obejrzy wiadomości czy sport, zobaczy krótką promocję SPA, baru lub restauracji.

W praktyce mechanizm ten działa skutecznie tylko w wąskiej grupie scenariuszy. W większości hoteli pre-rolle są nadużywane, zbyt długie, nieaktualne lub wyświetlane zbyt często, co zamiast zwiększać sprzedaż – generuje irytację i efekt pop-up znany ze stron internetowych.

Pre-roll potrafi zwiększyć sprzedaż w dwóch typach hoteli: 1) obiektach z wysokomarżowymi usługami SPA i gastronomią premium, 2) hotelach resortowych, gdzie gość spędza dużo czasu w pokoju. W hotelach miejskich efekt jest znacznie słabszy – gość włącza TV rzadziej i oczekuje natychmiastowego dostępu do treści.

Personalizacja treści na telewizorze hotelowym brzmi jak idealne rozwiązanie: gość widzi własne imię, dopasowane promocje i sugestie usług, które faktycznie mogą go zainteresować. Systemy zintegrowane z PMS pozwalają tworzyć spersonalizowane ekrany powitalne, dynamiczne rabaty, a nawet rekomendacje oparte o typ pobytu.

W praktyce jednak wdrożenia tego typu są bardzo rzadkie. Personalizacja wymaga synchronizacji kilku systemów, pełnej aktualności danych oraz zespołu, który realnie nadzoruje treści. Bez tego rozwiązanie szybko zaczyna szkodzić zamiast pomagać.

Personalizacja realnie działa tylko w hotelach, które mają dobrze zintegrowany PMS, aktualne dane, kontrolę nad treściami i dedykowaną osobę, która dba o komunikaty. W takich obiektach ekran TV może zwiększać sprzedaż usług SPA, gastronomii i lokalnych atrakcji nawet o 10–20%.

Kanał hotelowy to wewnętrzny kanał TV, zwykle ustawiony na pierwszej pozycji listy. W teorii ma być najprostszą formą komunikacji i sprzedaży usług: gość włącza telewizor i widzi kluczowe informacje, promocje, ofertę restauracji, SPA oraz atrakcje w okolicy.

W praktyce jednak wiele hoteli traktuje ten kanał jak „elektroniczną tablicę ogłoszeń”, zapominając o jego funkcji sprzedażowej i roli w budowaniu pierwszego wrażenia. Zbyt długie filmy, monotonne tła i brak regularnych aktualizacji szybko zniechęcają gości.

Kanał hotelowy działa sprzedażowo tylko wtedy, gdy przyciąga uwagę — nie poprzez długość i ilość treści, lecz ich skrótowość, jakość i dopasowanie do zachowań gości. Gość, który włączy TV wieczorem, nie obejrzy 3-minutowego filmu, ale chętnie zobaczy krótki, subtelny slajd lub 30–45 sekundową prezentację oferty.

Zamawianie usług przez telewizor brzmi jak idealne rozwiązanie: gość może jednym kliknięciem poprosić o ręczniki, zamówić jedzenie, zgłosić sprzątanie lub zarezerwować masaż. Technologicznie wiele systemów to umożliwia – problem polega na tym, że w praktyce ta funkcja wymaga aktywnego wsparcia ze strony personelu hotelowego.

Jeśli zamówienia nie są monitorowane lub nie docierają we właściwe miejsce, telewizor zamiast ułatwiać obsługę staje się źródłem frustracji. Gość traci zaufanie, a hotel traci możliwość automatyzacji pracy.

W praktyce system zamawiania przez TV działa dobrze w trzech typach obiektów: 1) hotelach SPA i resortach z długimi pobytami, 2) obiektach z dużym obłożeniem i powtarzalnymi zamówieniami, 3) hotelach z dobrze poukładaną komunikacją między działami. W tych miejscach funkcja realnie odciąża personel i zwiększa sprzedaż usług.

W materiałach marketingowych producentów telewizorów hotelowych ekran jest przedstawiany jako centrum komunikacji, sprzedaży i zarządzania usługami hotelu. W teorii gość może zamawiać zabiegi, sprawdzać ofertę, zarządzać pobytem i korzystać z funkcji niedostępnych w zwykłej telewizji.

W rzeczywistości zachowania gości są zupełnie inne. Większość z nich traktuje telewizor tak samo, jak w domu: jako źródło rozrywki. Włączają wiadomości, Netflixa, YouTube, bajki dla dzieci lub swoje własne treści z telefonu. Rzadko szukają rozbudowanych funkcji operacyjnych i nie oczekują, że telewizor będzie „centrum dowodzenia pokojem”.

Telewizor może sprzedawać, ale tylko w realistycznym modelu: krótkie treści, proste komunikaty, rekomendacje, dynamiczne slajdy, skrócone oferty SPA i gastronomii. Funkcje wymagające dużego zaangażowania użytkownika (formularze, zamówienia, rozbudowane menu) prawie nigdy nie są używane na dużą skalę, niezależnie od jakości systemu.