Coraz więcej hoteli chwali się w ofertach dostępem do Netflixa, YouTube, Spotify czy Amazon Prime w pokojach. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że wystarczy kupić telewizory Smart TV, podłączyć je do internetu i sprawa załatwiona. W rzeczywistości to, czy aplikacje OTT będą działały w hotelu, zależy od kilku czynników: typu telewizora (konsumencki vs hotelowy), systemu operacyjnego, regionu oraz wersji firmware.

Nie każdy „Smart TV” jest pełnoprawnym Smart TV. Część modeli hotelowych ma ograniczone systemy (bez sklepu z aplikacjami, bez możliwości ich aktualizacji), a część modeli konsumenckich – mimo że mają Netflixa w domu – nie jest przystosowana do pracy w środowisku hotelowym i nie daje się centralnie zarządzać. Zdarza się także, że producent blokuje dostęp do wybranych aplikacji w danym kraju lub w określonych seriach telewizorów.

Efekt: hotel kupuje „telewizory z aplikacjami”, a po dostawie okazuje się, że Netflix nie jest dostępny, nie działa w pełnej rozdzielczości albo wymaga dodatkowej aktywacji licencji. Dlatego przy planowaniu OTT nie można opierać się wyłącznie na ogólnej etykiecie „Smart TV” – trzeba sprawdzić konkretne modele, system i region.

Większość aplikacji OTT – takich jak Netflix, Amazon Prime, Disney+, HBO Max – wymaga zalogowania się na prywatne konto gościa. W praktyce oznacza to wpisywanie loginu i hasła na pilocie, korzystanie z kodów parowania lub skanowanie QR. To niewygodne, ale technicznie wykonalne.

Prawdziwy problem nie zaczyna się przy logowaniu, tylko przy braku wylogowania. Goście bardzo rzadko pamiętają, by po seansie wylogować się z aplikacji. Kolejny użytkownik pokoju widzi wtedy cudze konto, historię oglądania, często także przypiętą kartę płatniczą. To bezpośrednie ryzyko naruszenia prywatności i źródło skarg, które mogą skończyć się roszczeniami wobec hotelu.

Oczekiwanie, że housekeeping lub recepcja będą ręcznie wylogowywać wszystkie aplikacje OTT w każdym pokoju przy każdym wymeldowaniu, jest po prostu nierealne – szczególnie przy większej liczbie pokoi. Bez automatycznego resetu ustawień telewizora i aplikacji, hotel świadomie wchodzi w obszar ryzyka, którego nie da się „załatać” procedurą na papierze.

Integracja telewizji hotelowej z PMS (Property Management System) umożliwia automatyczne działania: ekrany powitalne, czyszczenie danych po wymeldowaniu, reset aplikacji OTT, synchronizację języka i profilu gościa. To fundament bezpiecznego i przewidywalnego działania Smart TV w hotelu.

W praktyce większość hoteli nie ma żadnej integracji z PMS-em. Wynika to z kosztów, braku kompatybilności systemów, ograniczeń sprzętowych lub braku świadomości, że to właśnie integracja odpowiada za automatyczne czyszczenie danych w telewizorach.

Bez tej integracji telewizor nie wie, że nastąpiło wymeldowanie – pozostawia dane poprzedniego gościa, nie resetuje aplikacji OTT, nie usuwa ustawień języka, historii wyszukiwania ani zapisanych kont. Cała odpowiedzialność spada wtedy na housekeeping, który w praktyce nie jest w stanie robić manualnych resetów w każdym pokoju przez cały rok.

Aplikacje OTT – takie jak Netflix, YouTube, Amazon Prime, Disney+, Spotify – działają w Smart TV jako osobne programy, które wymagają bieżących aktualizacji i zgodności z systemem operacyjnym telewizora. W domowych urządzeniach wygląda to bezproblemowo. W hotelach – jest jednym z najczęstszych źródeł awarii.

Starsze modele TV tracą wsparcie, niektóre aplikacje znikają po aktualizacji, a wersje hotelowe Smart TV mają inne funkcje niż wersje konsumenckie. Zdarza się też, że producenci blokują niektóre aplikacje lub wymagają licencji hotelowych, o których inwestor dowiaduje się dopiero po wdrożeniu.

Efekt? Raz działa, raz nie działa, a goście zgłaszają „awarię telewizora”, choć winna jest aktualizacja aplikacji, niedostępna funkcja lub ograniczenia wynikające z wersji hotelowej systemu.

Casting z telefonu – przez Chromecast, AirPlay lub Miracast – jest dla gościa najwygodniejszą metodą korzystania z Netflixa, YouTube czy własnych treści. Bez logowania, bez wpisywania haseł, bez ryzyka pozostawienia danych w telewizorze. W nowoczesnych hotelach to rozwiązanie jest ważniejsze niż pełne Smart TV.

Tyle że casting działa tylko wtedy, gdy sieć została zaprojektowana od początku z myślą o izolacji pokoi, VLAN-ach i osobnym Wi-Fi dla telewizorów. Przy standardowej sieci hotelowej – wspólnej, przeciążonej, bez separacji – funkcja ta staje się nie tylko zawodna, ale również niebezpieczna.

Dodanie taniego dongla „na szybko” prawie nigdy nie działa poprawnie. Te urządzenia nie radzą sobie z siecią korporacyjną, mają problemy z autoryzacją, a czasem wręcz wyświetlają telewizory z innych pokoi.

Smart TV w hotelu często podłącza się do tej samej sieci Wi-Fi, z której korzystają goście. Z pozoru wygląda to logicznie: jedno Wi-Fi, jeden router, wszystko działa. W praktyce jest to konfiguracja, która niemal gwarantuje problemy z Netflixem, YouTube i innymi aplikacjami OTT.

Sieć gościnna jest przeciążona, korzysta z portali logowania (captivate portal), ma ograniczenia przepustowości i nie daje telewizorom żadnego priorytetu. Nawet jeśli w recepcji wszystko działa bez zarzutu, w pokojach aplikacje OTT będą się zacinać, zawieszać lub nie uruchomią się wcale.

Dodatkowo telewizory rzadko radzą sobie z logowaniem przez captive portal, co powoduje, że po każdym restarcie Wi-Fi TV może „wypaść z sieci”. Profesjonalne rozwiązanie jest jedno: podłączenie telewizorów przez LAN i odseparowanie ruchu IPTV/OTT od ruchu gości.

Dostęp do Netflixa, YouTube, Spotify czy Amazon Prime może być dla gościa realnym udogodnieniem, które podnosi komfort pobytu i wyróżnia hotel na tle konkurencji. Jednak tylko wtedy, gdy system działa stabilnie, bezpiecznie i przewidywalnie – a nie „czasem tak, czasem nie”.

Jeśli OTT nie działa w sposób powtarzalny, goście nie postrzegają tego jako drobnej niedogodności, lecz jako usterkę telewizora lub brak profesjonalizmu. W takich przypadkach lepiej funkcję całkowicie wyłączyć niż oferować ją w formie pozornej.